نامه هایی از تیمارستان

نامه ی چهل و ششم...

psychotic — Fri, 20 Jun 2008 14:37:18 GMT

هو هوی باد

موج ِ موی ِ من و تو.

کم و کم

غرق ِ بودن می شویم.

کم و کم

زیر ِ تابش ِ گیاه

من و تو

جام ِ زندگی می نوشیم.

شمارش معکوس را شروع کردم لائو!

تو را که ببرند... چشمانشان را می ترکانم... می دانی! هنوز آن خوی وحشی گری ام لیز می خورد... انگار!

نامه ی چهل و پنجم...

psychotic — Mon, 16 Jun 2008 05:00:11 GMT

-...لائو! گوش کن... می خوام برگردم...با توام لعنتی! لائووو!

- ...

- قلّاب بگیر بیام بالا... هی!

برگشتن بهانه نمی خواهد!

پنجره که باز شود ٬ باد تو را می کشاند... قلب از رفتن و ماندن مرثیه ی می سازد ... قیه می کشد... می لرزاند... می سوزاند...

برگشتن بهانه نمی خواهد!

دست ها که قلاب شوند٬ بلندی تو را می کشاند... چشم ها تر می شوند... تنگای دل می میرد... می لرزاند... می سوزاند...

دخترک بارها مرا بوسید. برایم از دلتنگی اش گفت و گفت و من بارها سرخ و سرخ تر شدم و آن بالا٬ لائوتسه پی و پی بالا می آورد!

نامه ها بوی نم گرفته است انگار... تیمارستان هم... و این عاقل های دیوانه صفت هم... همه خوبند!

خوب از نوع خودشان...

پ.ن۱: من هنوز هم پی نوشت دوست دارم... خب...دل است دیگر!

و دوباره نامه ی اول...

psychotic — Sun, 08 Jun 2008 14:03:47 GMT

لائوتسه یکی شبیه من...

***

لائوتسه!

همان لائوتسه ای که اصرار دارد "بیمار لائوتسه" صدایش کنم کوچکترین بیمار تیمارستان است.

روزها می خواند٬ شبها طرح می کشد ٬نیمه شب ها سنگ بر دیوار می زند و این جمله ی بورخس را تکرار می کند:

"سایه ها باقی می مانند. ما یک روزی هستیم٬ شاید هم کمتر از یک روز. یک طلوع و یک غروب.همین فقط. اما سایه هایت بر دیوار٬ بر در و شیشه ها باقی می مانند. کسی ترا به خواب می بیند. کسی ترا به یاد می آورد"

سپس یه خواب می رود...

همین فقط . نمی خواهد کسی بیشتر بداند!

باز هم سلام...!

و پایان...

psychotic — Sun, 16 Sep 2007 11:24:18 GMT

گاهی زندگی دوراهی هایی را جلوی پایت می گذارد.کسی آن بالا به انتظار می نشیند تا تو بهترین را انتخاب کنی ...

برای من پیش آمده و حتمن برای شما هم.

نوشتن را دوست داشته و دارم. بارها به دنبال آرامش گشتم. هر بار هم جایی پیدایش کردم و دل بسته اش شده ام تا جستجویی دیگر. نوشتن هم مثل طراحی کردن است. آدم را به اوج می رساند و بعد از مدتی مغز تخلیه شده ات را روبه رویت نمایش می دهد...

اینجا نوشتن برایم خوب بود. من را به دو راهی هایی کشاند که موفقیت در انتخاب درست، آسان هم نبود. از هیچ شروع کردم و حالا دوستانی پیدا کردم که برایم قابل احترامند...آرامشی ناچیز پیدا کردم تا این اواخر که چیز دیگری دیدم... جستجویی ناخواسته بود و این تمامن خواست آن یک نفر ِ آن بالا بود.

پایبند دین و مذهب نبودم ... اینها هم که می گویم از چیزی فراتر اینهاست...

آدم آنقدر می گردد و آنقدر می کاود که نهایت را پیدا کند و من بی شک پیدایش کردم. حالا می توانم پیش کسی آرام شوم که نهایت است که کمال است و من دیگر از گفتن این حرف ها خجالت نمی کشم!

این روزها دچار آرامش بزرگی شدم. دچار یعنی عاشق...من عاشق آن آرامش بزرگ شدم و آن یعنی خدا...یعنی کمال مطلق...طرز برخورد و نوع دیدم عوض شده...دنیا را دیگر از آن دریچه ی دودگرفته ی اتاق نمی بینم...دیگر آن سیاهی ها را حس نمی کنم. این روزها امواج ملایم دریا را می بینم هنگامی که به آرامی ساحل را می شویند٬ یا غروب آفتاب را هنگامی که در قلب افق فرو می رود...

تصمیم های بزرگی گرفته ام. با خدایی که بدستش آوردم پیش می روم...کمکم می کند و با تمام وجود این را حس می کنم.

این صفحه ی آجری تیمارستانم را دوست دارم. اما گاهی باید فدا کرد...دلبستگی را گاهی باید بر سر تصمیمت فدا کنی و من مطمئنم که ارزشش را دارد. اینجا را می بندم با اینکه زیاد از تولدش نگذشته... وقت برای نوشتن زیاد است...اما برای تصمیم هایم کم...

دلتنگی ... عادت می کنم...همه ی مان عادت داریم که به همه چیز عادت کنیم...

و این را هم از من داشته باشید:
ایمان، شک و تردید ها را نابود می کند. و قدرتی به انسان می دهد که از درونش شعله می کشد...قدرتی که موفقش می سازد تا بر همه ی مشکلات پیروز گردد... .

دکتر همیشه می گفت : برکت باشید...

برکت باشید

نامه ی چهل و چهارم...

psychotic — Thu, 13 Sep 2007 09:09:18 GMT

من
تابستان را بزرگی نام می دهم
تابستان هاست قد می کشم
کتاب می خوانم
و دعا هم.
یاد می گیرم و این به از هر چیزیست برایم.
نماد بزرگی می دهمش
که رشدم می دهد
که عدد اضافه ی این سن می کند
که راهم را می چرخاند
و من را هم.
ای امان از این باد پاییزی!
شلیک می کند
و من و تابستان پشت هم
تا شروعی دیگر
دو به دو ،می دویم و
قدم به قدم ،می چرخیم
وتن به تن
می رقصیم .

پ.ن1: لائوتسه ی بزرگ اگر زنده بود حتمن سفارشش می کردم محدوده ای معین هر چیز کند! بی شک که هر آبی بر اثر ایستایی بلند مدت می گندد و من که باشم که بخواهم حرفی بزنم؟!

پ.ن2: این را رسمن اعلام می کنم من همه ی دوستان وبلاگی ام را دوست می دارم!!(مانده بود سر گلویم و عنقریب بود خفه ام کند!!)

نامه ی چهل و سوم...

psychotic — Mon, 10 Sep 2007 08:36:18 GMT

بوی گل و بلبل می دهد اینجا!

چشم هایم را می بندم. کوههای سر به فلک کشیده و دره های مه آلود. هوا سرد و آسمان و زمین سفید...جشن عروسی طبیعت است انگار...سرشارم...از بهترین ها.

حالا می خواهید باور کنید و می خواهید هم نکنید ! اینجا بوی گل و بلبل می دهد و من با تمام وجودم حسش می کنم. نم پس نمی دهم... من نم پس ن م ی د ه م!

تیمارستان ساکت است و من هم...همه هم...خبری نیست.دخترک اتاقش را عوض کرد و رفت و دوباره من و لائو اینجا ماندیم. برای خودمان کتاب می خوانیم...بلند هم می خوانیم.آواز هم می خوانیم. خوش هم می گذرد.

دکتر را انداختند بیرون. یکی دیگر جایش آمده. مو فرفری و قد بلند .صورتی صاف و کشیده. یکبار به من سر زد و آن یکبار را هم یکی خواباند زیر گوشم و رفت! لائو می گوید هیچ تحولی بد نیست...حتمن نیست دیگر!

کتاب آسمانی را می خوانم. هر چه از ایمان گفته را برای خودم جدا می کنم و از بر می کنم... امتحانش ضرری ندارد...هوم؟!

پ.ن۱: لائوتسه ی بزرگ می گوید: آب های گل آلود بر اثر ایستایی و توقف زلال می شوند...رویش فکر کنید!

پ.ن۲: مشکلی فنی پیش آمده . نمی توانم به همه سر بزنم انگار...خرده نگیرید.

پ.ن۳: تند بروید و آهسته برانید...چه طور تعبیرش می کنید؟

نامه ی چهل و دوم...

psychotic — Wed, 05 Sep 2007 10:04:13 GMT

راست راست راه می روم

نه خمی به ابرو

نه به روی خود ٬ هیچ نمی آورم!

می گویند تغییر کرده ام.

ردشان نمی کنم.

دلشوره ام را قورت می دهم

حتی نگاهشان٬دیگر نمی کنم.

می خواستم نیایم حداقل تا آن روزی که وضعیتم مشخص شود...اما گاهی حرف ها گلویت را فشار می دهند.فشار می دهند و می خواهند خفه ات کنند...آمدم که باز هم بگویم و باز هم فریاد بزنم و اشک خودم را در بیاورم و هزار کوفت و زهر مار دیگر!

روزهای آرامی نبود.بهترین روز زندگی ام را باختم . حالا اما دارم بهتر می شوم. آرام تر حرف می زنم و بهتر رفتار می کنم. از هیچ چیز و هیچ کس هم خبری ندارم و نمی گیرم...

حس عجیبی دارم. انگار دارم چیزی را پیدا می کنم. چیزی که هنوز اسم ندارد... چیزی که شاید همین روزها بالا بیاورمش!

آنقدر حرف داشتم برای زدن که بتوانم برای چند روز چشمانتان را مشغول کنم اما حالا یا خود حرف ها را گم کرده ام یا نصف شان را...

این مدت را فکر هم کردم. به خودم به لائو. به تیمارستان... تصمیم خیلی کارها را گرفته ام. به خودم قول دادم انجامشان دهم...تکلیفم تا دوشنبه مشخص می شود...همین خودش برایم خوب است.اینکه از بلاتکلیفی در بیایم کلی هم خوب است. توانایی نوشتنم را از دست داده ام و این همه اش از آرامشم است. شعر هم نمی گویم دیگر اما پر شده ام از آن حس های شاعرانه و لطیف که این هم خیلی خوب است...

فقط بدانید خوب نه از نوع من! از نوع همه یتان.

پ.ن۱: زنگوله به گردنم آویزان کردم...پنهانی کاری نمی کنم و صدای آمدنم را همه می شنوند... دور تیمارستان می چرخم و زنگوله ام دینگ دینگ صدا می دهد...دوستانم فرار می کنند و من می مانم و لائو...خوبی اش این است که نه من آنهایی که چشم دیدنم را ندارند می بینم و نه آن ها من را.

پ.ن۲: برای دوشنبه روز شماری می کنم ...نه اینکه قرار است اتفاق خوبی برایم بیفتد٬نه...من فقط روزشماری می کنم و امید وارم... بعد از آن هم هر روز می آیم...حرف می زنم و تخلیه می شوم...این هم در نوع خودش کلی برایم خوب است.

پ.ن ۳: هیچکس...هنوز هم این چنین حال هایی دارم!

نامه ی چهل و یکم...

psychotic — Sun, 05 Aug 2007 13:08:18 GMT

من

پاهایم را به زمین می کوبم

سرم را به دیوار

دلم را به دریا

من

لبخند می زنم

خون می خورم

شعر هم می گویم

من

ساز هایم را قورت می دهم

همین طور گوشه ی حرف هایم را

بغض هایم را هم

دکتری می گوید

تو دلقک خوبی می شوی

روزی من را می خندانی

و لبخند می زند

حرف هم می زند

گند هم

و دست را هم

به هم می زند

می زند و می زند...

من

قرص هایم را می خورم

لبخند می زنم

من

خوبم.

سهی لا می داند...خوب از نوع ِ خودم.

پ.ن۱: یک جوری شده ام...این روزها سعی می کنم آدم ِ جالبی نشان دهم و نمی شود...جور ناجوری...خودم را می کُشم. حسم را هم...چشم هایم را می بندم و سفید نگاه می کنم...سفید با آن توپک های خال خالی که دارند کمتر می شوند...دوست دارم بنشینم ٬ آواز بخوانم٬ قهوه ای و سیگاری...دوست دارم از آدم ها بگویم...برایشان حرف بزنم...دوست دارم کتاب بخوانم...درس بخوانم...هر چه خوب است من دوست دارم...خوب البته که از نوع خودم.

حسود شده ام...رنجور هم.دلم برای دوستانم تنگ شده...به سیاه و سفید فکر می کنم.به آدم های سیاه و سفید...به پوست های سیاه و سفید...به دل های سیاه و سفید...کتاب های روانشناسی می خوانم.تلقین مثبت می کنم...خوب می شوم...خوب البته از نوع ِ خودم.

پ.ن۲:هیچ چیز اگر نشوم می دانم٬ دلقک خوبی می شوم.روزی می خندانمتان...لبخند بزنید و بهم سلام کنید!

پ.ن۳:!!-- حسّ یازدهم --!! ...حال است دیگر!!!!!

پ.ن۴: اینجا تا ۳ شهریور آپ نمی شود...گورم تا اطلاع ثانوی گم است.همین!

من و بازی و نمره ی 10...

psychotic — Fri, 03 Aug 2007 09:42:18 GMT

یک بازی را شروع کرده اند...بازی تاثیر گذار ها را...

برای اولین بار اینجا می خواهم به عنوان یک نویسنده و نه به عنوان بیمار لائوتسه بنویسم...تاثیر گذار هایم را می خواهم بنویسم با اینکه هیچ وقت قلم خوبی در اینگونه نوشته ها نداشته ام...

مادرم: اولین موجودی که شناختم و اولین موجودی که سعی کردم دوستش بدارم و او هم چنین سعی را کرد البته...خودم زیاد تحت تاثیر حرف هایش قرار نمی گرفتم اما حالا که فکر می کنم می بینم زندگی ام کم تحت تاثیر او نبوده و نیست...می دانم که زیاد دوستش دارم و نمره ی ۹.۵ می دهمش...نمره ی ۹.۵ از ۱۰...!

خودم: روزها را با هم می گذرانیم و با هم حرف می زنیم و با هم می خندیم و می گرییم و می گذرد بالاخره...گاهی دوست داشتنی ست و گاهی دیوانه کننده...سایه اش همیشه روی سرم است و اختیارم را تمام و کمال به دست دارد.من را به فکر کردن تشویق می کند...به کار خوب کردن...به زندگی کردن و به امیدوار بودن و کلن هر کار خوبی که انجام می دهم را او یادم داده...خدای تاثیر و حرف مثبت است و اشتباه هم زیاد می کند البته...پنجاه پنجاه قبولش دارم و نمره ی ۵ می دهمش...۵ البته از ۱۰...!

آرینوئس:بهترین دوست دوران رشدم است و دوست داشتنی...مدتی تمام کارهایم به او ختم می شد و تمام تصمیم هایم و آن مدت خودش هم می دانست چقدر مهم است برایم...رشد عقلی ام را سریع تر کرد و اولین کتاب ها را او دستم داد و خودآگاه یا ناخودآگاه با ورود کتاب به زندگی ام تاثیر زیادی در رشد شخصیت امروزم داشت...نویسنده شدنم را هم از او می دانم و از قلمش و از حسی که نمی خواستم جلویش کم بیاورم...با اینکه این روزها همه چیز کم کم دارد تمام می شود و دور و دور و دور تر اما نمره ی ۹ می دهمش...۹ البته از ۱۰...!

لائو: با اینکه سعی می کنم یک موجود خیالی نشانش دهم اما متاسفانه یا خوشبختانه وجود دارد...حرف هایش٬ راه رفتنش٬ تفکرش و کلن خیلی رفتارهایش رویم تاثیر می گذارد...دوستش دارم و دوستم دارد و همین بس است برای اینکه برج مراقبت خودم قرارش بدهم و تاثیر بگذارد رویم...روحم را به شدت آرام می کند و ترجیح می دهم بیشتر ساعات شبانه روزم را با وجودش بگذرانم و آرام شوم و عشقبازی و لذت...نمره ی ۹ می دهمش...۹ البته از ۱۰...!

دکتر فاوستوس: با وجود شناخت کمی که از او دارم اما نویسندگی ام را در اینجا مدیون نوشته های خوبش هستم...نوشته هایش ناخودآگاه رویم تاثیر می گذاشت و نیازم به نوشتن را بیشتر می کرد...نمره ی ۶ می دهمش...۶ البته از ۱۰...!

فوتبال(منچستر یونایتد!!!!) : نمی توانستم چیزی ننویسم...مهمترین مساله ام شده و بوده و نمی توانم بگویم رویم تاثیر نمی گذارد...هر چه که ادم برایش فشار خونش بالا و پایین بپرد حتمن تاثیر گذار بوده رویش...نمره ی ۸ می دهمش...۸ البته از ۱۰...!

استاد هنرم: اسمش را نمی توانم ببرم اما بی شک مهمترین و بهترین و دوست داشتنی ترین استادی بوده و هست که داشته ام ...تفکراتش و نوع کارهایش به شدت روی کارهایم تاثیر می گذارد...کارهایم گاهی نوعی الگو برداری می شود و من این را دوست دارم...شخصیت هنری ام را او شکل داد و هنوز هم شکل می دهد.نمره ی ۷ می دهمش...۷ البته از ۱۰...!

تختم!!: تکیه گاهم...گاهی هم صحبتم...نوازش اشک هایم...آرامش شب هایم...همین ها بس است که نمره ی ۴ بدهمش...۴ البته از ۱۰...!

فکر می کنم و یادم نمی آید...سعی می کنم به یک نفر نمره ی ۱۰ بدهم اما نمی شود...تاثیر گذارهایم زیادند اما نمره نمی توانم بهشان بدهم...نام می برم و دیگر همین... :

فرانتس کافکا(شخصیت و کتابهایش) - پدرم(مشوقم در همه ی زمینه ها و من را می گویند نمونه ی کوچک شده ی پدرم) - دوستانم(چه در دوران تحصیل و چه بعد از آن که بالاخره تاثیر رویم می گذاشتند! چه بد و چه خوب...اما شخصیت امروزم چندان با تاثیر هایشان تفاوت ندارد...) - و نمی دانم...

و خدایم...خدایم که می ترسم نگاهم گره بخورد به نگاهش...نمره ی ۱۰ می دهمش و از این هم خجالتی نمی کشم اینبار...۱۰ البته از ۱۰...!

همین.

پ.ن۱: سیزیف را اینبار من به روز کردم...

پ.ن۲:روح نوشت را فکر می کردم بیشتر از اینجا بخوانید...لائوی بیچاره!

پ.ن۳:قطعه ی پیــــدا نشده (حال کردم لینکش کنم...حال است دیگر...!)

نامه ی چهلم...

psychotic — Mon, 30 Jul 2007 19:31:18 GMT

حالم را در کل بخواهی خوبم.فقط کمی روی معده ام می سوزد.کمی دست چپم حس ندارد٬ کمی سرم گیج می رود و کمی هم حالت تهوع دارم...اما در کل اگر بخواهی خوبم...

خوب یعنی برتر(یا شدیدتر) گاهی...یعنی دیوانه تر...یعنی بیمار تر...یعنی عصبی تر.

امروز لجباز و یک دنده شاید...اخمو و بی اراده...مدادی پشت گوشم قدم می زدم.دیوار تیمارستان را پایین پریدم و سرکی آن طرف ها...

خیابان ها و ماشین ها و آن آدم های کوکی با لب و چشم های جنبنده و گداها و پولدار ها و احمق ها و باز هم احمق ها و همه و همه یاد آن روزها انداخت مرا که می چرخیدم این طرف ها و آن طرف ها و سیگار برگ می کشیدم و رپ گوش می دادم و گرگ بازی می کردم و دعوا می گرفتم و در کل غلط های زیادی می کردم و عجب روزهایی بود...

آن روزها در کل بد بودم.فقط کمی می خندیدم.کمی داروهایم کم بود.کمی غم نمی کشیدم و کمی هم سالم نشان می دادم...اما در کل اگر اوضاع آن روزها را بخواهی بد بودم...

بد یعنی پایین تر(یا کمتر)گاهی...یعنی عاقل تر...یعنی سالم تر...یعنی خندان تر.

امروز اما از آن روزهایی بود که سگ جلویم خم و راست می شد...از آن روزهایی که دوست داشتم سر به تن عزیزترین هایم نباشد...از آن روزهایی که دعوا کردن با رضا آموزگار برایم لذت داشت...از آن روزهایی که دوست داشتم گوشی ام را روی سایلنت بگذارم و هی زنگ بزنی و من هم هی جواب ندهم تا آتش بگیری...امروز کلن از آن روزها بود.

از همان روزهایی که دوست داشتم شخصی بنویسم و دیگران بخوانند و نصیحت های مزخرفشان را نشنوم ... بگویم و بخوانند و بدانند من امروز خوبم...خوب یعنی برتر...شدیدتر...عصبی تر...دیوانه تر.

امروز ۸ مرداد از همان روزهایی بود که دکترم بد بود...بد یعنی خوش روتر...احمق تر...سالم تر...بد بود و قرص هایم را عوض کرد و اشکم را پاک کرد و ...همین! بعد من گورم را گم کردم بیرون...

بیرون از تیمارستان...جایی که انسان هایی هستند با حال و روز ِ بد...همان هایی که دلخورم از آنها...همان هایی اَمسال همین هایی که اینجا دوستم هستند و دلخورم کردند امروز...همان هایی که خودشان می دانند... همان هایی که لجبازی شان قد کودک ۲ ساله است و همان هایی که...چه می دانم همان ها.

امروز که با آن حالِ خوب نشسته بودم در همان خیابان های خوشبو و خوش رنگ یکی پسرک آمد کنارم و فال فروخت و من خواندم برایش:

یاری اندر کس نمی بینم یاران را چه شد/ دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

پ.ن۱: اصلا امروز حال کرده ام این طور بنویسم...حال کرده ام با رضا آموزگار دعوا کنم...حال کرده ام اس ام اس جواب ندهم...حال کرده ام در کل خوب باشم...حال کرده ام از سهیلا و فریبا دلخور باشم...حال کرده ام...دلیلی هم ندارد بگویم چرا اینطور حال کرده ام...حال کرده ام نگویم...همان حالی که امروز در کل خوب است!